بازگشت به صفحه اول مقالات اطلاعيه ها صفحات ويژه روزنه آرشيو شماره هاى قبل سايتهاى ديگر گوناگون - شعر و ادبيات

یک الگوی موفق برای همه

 

امروز یکصد و پنجمین روز حضور مستمر ایران سولیداریتی (جنبش همبستگی با مردم ایران) در میدان ترافالگار در لندن بود. نقشه مبتکر این نهاد یعنی مریم نمازی این است که این نهاد ٣٦٥ روز پشت سر هم در زمینه جلب همبستگی با مبارزه مردم ایران فعالیتی داشته باشد و امروز ١٠٥ مین روز این فعالیت بود. این یک تجربه ای ارزشمند در فعالیت های رفقای ما در خارج کشور است که باید به الگوئی برای دیگران در خارج کشور تبدیل شود. توجه همه اعضا و فعالین حزب و همه مردم آزاده را، که با هرعقیده ای، میخواهند از مبارزه مردم در ایران حمایت کنند و افکار عمومی را به حمایت از آنها بسیج کنند به این موضوع جلب میکنم.

 

رمز موفقیت این کمپین تا اینجا چه بوده است؟

ممکن است تصور شود که صد و پنج روز فعالیت مستمر به تعداد قابل توجه نیروی حرفه ای و به یک سازمان بزرگ نیاز داشته باشد. اما اینطور نیست. ایده های بزرگ را الزاما در شروع کار نیروی بزرگی سازمان نمیدهد. در جریان حرکت این نیرو هم شکل میگیرد. و این یک خصیصه مهم این حرکت است. روزانه دو نفر و حتی بعضا یک نفر در مرکز شهر حضور پیدا میکنند و حداقل نیم ساعت به ابتکار خود عملی در همبستگی با مردم ایران انجام میدهند تا توجه و همبستگی مردم را با مبارزه مردم ایران جلب کنند. با پتیشنی برای امضا، با سخنرانی های کوتاه برای مردمی که در اطراف هستند، با نصب پلاکاردی در کنار خود، با بلند کردن پارچه نوشته ای و یا پهن کردن پارچه ای برای امضا، به کمک یک گروه هنری یا حتی یک گیتاریست و به هزار شکل دیگر میتوان کاری کرد. لازم نیست آژیتاتور خیلی خوبی باشید، با اینکار آژیتاتور خوبی هم خواهید شد.

 

اما ١٠٥ روز فعالیت دو نفر یعنی ٢١٠ روز فعالیت یک نفر. این نیرو چگونه تامین میشود؟ این سوالی است که ما را به جنبه مهم سبک کاری این حرکت میبرد که برای ما حیاتی است. معمولا موقع تصمیم گیری برای یک حرکت بلافاصله حساب میکنیم که چند نفر هستیم و سراغ رفقای موجودمان میرویم که بعضا هم سرشان به ده جور فعالیت دیگر گرم است و آنها را برای این حرکت سازمان میدهیم. نتیجه اینکار خستگی مفرط تعدادی از فعالین و نهایتا ول کردن آن فعالیت و شروع فعالیت دیگری به همین سیاق خواهد بود. اینرا بارها دیده ایم. قطعا هر دقیقه فعالیت علیه جمهوری اسلامی و در دفاع از حقوق مردم ایران امر مثبتی است اما هدف باید بسیار فراتر از این باشد.

 

مساله این است که انسانهای شریف زیادی در این دنیا هستند که حاضرند همان کار ما را انجام دهند. اگر به این باور داشته باشیم بقیه کار ساده میشود. باید راهی پیدا کنیم که دیگران را در حرکت خود شریک کنیم. و این اساس کار سیاسی مستمر و راه بزرگ شدن و قوی تر شدن است. و متاسفانه این خیلی وقتها بر کار ما ناظر نیست. ما مدام تبلیغ میکنیم، به مردم اطلاعیه یا اطلاعات میدهیم و بعضا یک فراخوان عام بدون اینکه عمل مشخص در زمان و مکان مشخصی تقاضا کنیم همراه آن میکنیم و یا در بهترین حالت فراخوان به یک تظاهرات میدهیم. مردم هم اطلاعیه را میگیرند، تشکر میکنند و اگر خیلی علاقه نشان دهند مقداری کمک مالی میکنند و میروند تازه اگر اینرا از آنها خواسته باشیم. که معمولا همین را هم نمیخواهیم! مساله این است که اینرا تغییر دهیم. به همان دلیل که ما حاضریم در همبستگی با مردم ایران به میدان شهر برویم و دو ساعت وقت خود را صرف اینکار کنیم خیلی های دیگر هم حاضرند همین کار را انجام دهند. با این جهتگیری میتوان درصدی از مردمی که دقایقی کنار ما میایستند تا پلاکاردی را بخوانند یا چیزی امضا کنند را سازمان داد که یک روز هم آنها بیایند و همین کار را مثل ما انجام دهند هرچند  ممکن است این درصد در حال حاضر زیاد نباشد. ایران سولیداریتی در لندن تجربه موفقی است که تعدادی از مردم شریف و مردم دوست لندن و یا حتی از نقاط دوردست تر را برای این کار به خود جذب کرده است.

 

در این فعالیت معین یعنی جلب همبستگی با مردم ایران یا مبارزه مردم ایران، موضوع کار اساسا به زبان محل صورت میگیرد قرار است مردم کشور محل سکونت خود را به همبستگی تشویق کنیم و بنابراین باید زبان و ماتریال و شکل کار و غیره و غیره با فرهنگ سیاسی و سنت های جاری در این کشورها و میزان آمادگی مردم خوانائی داشته باشد.

 

ایرانیان محل را در این کار شرکت دهید:

خیلی از ایرانیان بویژه در شرایط سیاسی کنونی که خیلی ها به میدان آمده اند آماده این فعالیت هستند. آنها را به این فعالیت جذب کنید. شاید برای اولین بارشان باشد که دست به چنین عملی میزنند اما باور کنید که خوب از پس آن برخواهند آمد. آنها یک دنیا حرف برای گفتن دارند.

 

پیوستگی در فعالیت:

همیشه این سوال برای ما مطرح بوده است که چگونه فعالیتمان را گسترش دهیم، تاثیرات کار خود را بیشتر کنیم و حضور ملموس تری داشته باشیم. برای تامین این هدف خیلی کارها میتوان و باید انجام داد اما دو فاکتور حیاتی است یکی دسترسی هرچه بیشتر و مستمرتر به مردم و دوم پرورش کادر و اکتیویست برای ادامه کاری. ایران سولیداریتی کم و بیش این دو وجه را دارد. این فعالیت هرروزه است و این فوق العاده مهم است و با گذاشتن مثلا آکسیون و تظاهرات به فاصله زمانی یک ماه و دو ماه بسیار تفاوت دارد. هرروز به عده قابل توجهی دسترسی دارد تا حمایت جلب کند، نیرو بگیرد و خود را گسترش دهد. با اینکار فاصله دو تظاهرات را پر میکنید و فعالیت پیوسته ای را به پیش میبرید. ابعاد و حجم فعالیت بسرعت بالا میرود و نتیجه و تاثیر کار به همان نسبت بیشتر میشود. این در عین حال ظرفی برای تظاهرات های قوی تر هم هست. این فعالیت جای تظاهرات را نمیگیرد بلکه میتواند آنرا قوی تر کند. علاقمندان را به تظاهرات بعدی تان اگر تاریخش مشخص شده است سر فرصت و در همه روزهائی که مشغول این فعالیت هستید دعوت میکنید.

 

سازمانده و سازماندهی:

هیچ کمپین و نهادی بدون رهبر و سازمانده یا سازمان دهندگان اصلی به پیش نمیرود و این حرکت هم مستثنی نیست. کسی باید به فکر کل مساله باشد. پوستر تهیه کند، اطلاعیه و ماتریال های دیگری آماده کند، جهت حرکت را حفظ کند، نتایج کار را جمعبندی کند، هرروز کسانی را سازمان دهد و موانع کار را برطرف کند و ده جور کار دیگر هم باید انجام دهد. این یک وجه مهم کار است که بدون آن موفقیتی در کار نخواهد بود. از جمله برای حفظ نیروئی که حول خود جمع میکند باید رابطه با آنها را محکم کند، گاهی مثلا ماهی یکبار داوطبین را برای خوردن قهوه یا آبجوئی دور هم جمع کند، آنها را در پیشرفت کار شریک کند، به آنها افق بدهد، گامهای بعدی را به کمک آنها روشن کند، اگر جزوه و کتابی هست که به شناخت بیشتر آنها از اهداف کمپین کمک کند به آنها بدهد و با این سبک کار بتدریج کادرها و فعالینی را برای تداوم فعالیت شکل بدهد. کسانی که در کل نقشه با شما شریک میشوند. همانطور که هر حرکتی رهبر و سازمانده لازم دارد، گسترش آن نیز تعداد هرچه بیشتری کادر و اکتیویست لازم دارد. هیچ سازمانی با یک رهبر و توده یک شکلی از هواداران به جائی نمیرسد. اکتیویست ها یا داوطلبین این حرکت هرروز یک نفرشان همراه با داوطلب جدیدی که برای این کار به میدان میاید باید همراه باشد تا او با خیال راحت تر و با دل قرص تری کارش را بکند. خیلی ها برای اولین بار از این که تنها اینکار را انجام دهند وحشت دارند بعلاوه باید کسی باشد که از آنها عکسی بگیرد و پیامشان را ضبط کند و در پخش لیف لت کمکشان کند. یک تیم دو نفره برای اینکار عالی است. اما یک روز هفته مثلا شنبه ها را میتوانید با نیروی بیشتری بروید و ساعات بیشتری به این کار مشغول شوید.

 

به داوطلیین هویت بدهید یا در واقع هویت انسانی شان را هایلایت کنید

با گذاشتن عکسی از داوطلبی که وقتش را صرف جلب همبستگی با مردم میکند، و در حالیکه دارد عمل همبستگی انجام میدهد، با گرفتن یک پیام یک دقیقه ای از او و روی سایت گذاشتن، میتوانید اینکار را انجام دهید و بدینصورت آنها را تشویق هم میکنید. باید ظرفیت مردم را باور کنیم و آنرا بارورتر کنیم. در ایران سولیداریتی در لندن خیلی ها برای اولین بار بود که پیامی به مردم ایران میدادند و برای اولین بار بود که کسی فیلمی یا عکسی از آنها را روی سایتی نصب میکرد. بنابراین یک دوربین دستی فیلمبرداری هم برای این فعالیت لازم دارید. با مردم صحبت کنید خودتان فورا متوجه میشوید که از میان آنها کدام ها را برای گرفتن پیامشان و عکس و فیلم انتخاب کنید. عکس ها و فیلمها نه از خودتان که باید از نتیجه کارتان یعنی از مردمی باشد که مشغول حمایت هستند.

 

انعطاف:

بگذارید هر کس که میخواهد عمل همبستگی را انجام دهد به هرشکل و با هر عقیده و مرامی که دارد اینکار را بکند. این یک جنبش است و باید امکان دهید که همه را به خود جذب کند. هرکس که به هر شکل و با هر دیدگاهی مبارزه مردم ایران را قابل پشتیبانی میبیند. ممکن است مذهبی باشد، ممکن است مخالف برخی عقاید شما باشد و صحبتی که با مردم میکند خیلی هایش با نظر شما همخوانی نداشته باشد. مهم نیست. در طول حرکت آدمها به عقاید شما هم نزدیک تر میشوند. اجازه دهید با خیال راحت کارشان را بکنند.

 

یک لیف لت خوب و ثابت و یک وبلاگ هم لازم دارید:

علاوه بر دوربین یک لیف لت پایه میخواهید که ثابت است و هرروز عوض نمیشود. داشتن پوستر و غیره هم کارتان را ارتقا میدهد. وبلاگ ایران سولیداریتی هست و احتیاج به وبلاگ دیگری ندارید. جزوات به زبان محلی هم در کیفتان داشته باشید همیشه آدمهائی هستند که علاقه به بیشتر دانستن دارند. و با خواندن یکی دو جزوه درمورد اهداف و سیاست های شما خیلی جدی تر به همکار شما تبدیل میشوند. این یک شرط پرورش یک اکتیویست سر خط و جدی است.

 

و بالاخره:

سرکوب زنان در ایران، اعدام و بویژه اعدام کودکان، بیحقوقی کارگران، مبارزه جوانان و یا انقلاب مردم ایران و ... هرکدام میتواند موضوع جلب همبستگی باشد. میتوانید به اسم هر نهاد دیگری هم اینکار را بکنید اما بهتر است همه این فعالیت ها را تحت نام ایران سولیداریتی (جنبش همبستگی با مردم ایران) به پیش ببرید. و این به معنی این نیست که اسم و رسم و ماتریال ها نهادی که با آن کار میکنید را کنار بگذارید. نهاد شما هم میتواند زیر مجموعه ای از ایران سولیداریتی باشد.

 

پس، همین فردا بساطتان را بردارید و به نقطه مناسب و شلوغی از شهر بروید. الزاما هر نقطه شلوغی مثلا جائی که مردم از متروها با عجله خود را به سر کار میرسانند یا عصر خسته و کوفته راهی خانه خود میشوند مناسب نیست. جائی را انتخاب کنید که مردم کمی آرامش داشته باشند. اسامی علاقمندانی که به این کار جذب میشوند و شماره تلفن و آدرسشان را بگیرید و روز فعالیت آنها را با آنها توافق کنید و دو روز قبلش به آنها یادآوری کنید. برای یک هفته داوطلبین اولیه را سازمان دهید و برای هفته دوم برنامه ریزی کنید. اگر از ابتدا نیرویتان حضور هرروزه را پاسخ نمیدهد هفته ای سه روز یا چهار روز را در دستور بگذارید اما توجه داشته باشید که هرچه ریتم سریعتر باشد اتفاقا سازماندهی حرکت و آماده کردن مردم برای اینکار موثرتر خواهد بود. اگر قانع شدید که این حرکت را شروع کنید توصیه میکنم با مریم نمازی تماس بگیرید و کارتان را هماهنگ کنید، توصیه ها را بشنوید و روی الگوی درستی کار را شروع کنید. از همین الان برایتان آرزوی موفقیت میکنم.

 

اصغر کریمی

٤ نوامبر ٢٠٠٩


بازگشت به صفحه اول