بازگشت به صفحه اول مقالات اطلاعيه ها صفحات ويژه روزنه آرشيو شماره هاى قبل سايتهاى ديگر گوناگون - شعر و ادبيات

انترناسیونال ٣٢٦

شهلا دانشفر

 

در ١٦ آذر، شاید خدا گریسته باشد!

شانزده آذر عظیم بود. آنقدر عظیم بود که در ٢٠٠٠ رسانه جهانی انعکاس یافت. و از آن بعنوان روزی که معادلات سیاسی در ایران را تغییر داد و مقاومت و شکست ناپذیری انقلاب مردم را نشان داد سخن گفتند. از آن بعنوان بزرگترین قدرتنمایی مردم در این ماه و تظاهراتی قویتر از هر نظر نسبت به اتفاق بزرگ ١٣ آبان گزارش کردند.  شانزده آذر گام دیگری در پیشروی انقلاب به جلو بود. شانزده آذر رژیم را به وحشت انداخت. در این روز جمهوری اسلامی تمام نیروی سرکوبش را به خیابان کشید و مردم با هو کردن و جنگ کوچه به کوچه ایستادند و آنها را عقب زدند. شانزده آذر روزی تاریخی بود.

 

شانزده آذر یک شکست برای رژیم بود. در گزارشی از سایت آرمان ایران از رسانه های نزدیک به محسن رضایی، دقیقا به همین نکته اشاره کرده و مینویسد: روز ١٦ آذر با همه حوادث و اخبار ضد و نقیضش سپری شد.  تعدادی دستگیر شدند، بعضی شیشه ها شکسته شد و تعدادی هم اضافه ماموریت هایشان را شمردند!  اما آن چیزهایی که در این حوادث دیده نشد چه بود؟ و بعد ادامه میدهد:" ما برای حل مشکلات اجتماعی به زور بازویمان متوسل شده ایم، شاید کمتر کسی متوجه شد که چه نیروی انتظامی به داخل دانشگاه بیاید چه نیاید، چه دستگیر شده ها ٥٠ نفر بوده باشند چه ٥٠٠ نفر، ما حل مشکلات و اختلاف مان را به نیروهای امنیتی و دادگاه های قضایی دادیم، و این برای همه یک شکست بود" و بعد هم  عزاداری برپا کرده و مینویسد: " دیروز (١٦ آذر) هیچکس ندید که شاید خدا بر آنچه به دین رحمانی اش و بر بنده های مظلومش رفته گریسته باشد. آری کسی دیروز گریه خدا را ندید!"

این گفته ها فقط گفته های یک رسانه نزدیک به شخصی از سران حکومت نیست. این حال و روز امروز جمهوری اسلامی است. این اتفاق مهم سیاسی است که در ٦ ماه خیزش انقلابی مردم روی داده و شانزده آذر یک نقطه عطف در آن بود.  شانزده آذر خدای حافظ این جانیان را به گریه انداخته است.

نکته مهم اینست که این پیشروی را باور داریم و گامهای بعدی را بر روی آن بسازیم. همانطور که در جای دیگری نیز اشاره داشتم ، شانزده آذر روزی نبود که از آن صرفا بعنوان فرصتی استفاده کرده و بیرون آمده باشیم. این روز سنتا روز نه به جمهوری اسلامی و روز آزادی و برابری نام گرفته است و در چنین روزی ما شاهد چنین اتفاق مهمی بودیم. مردم در سیزده آبان بر روی عکس خامنه ای رژه رفتند و در شانزده آذر عکس او و احمدی نژاد را آتش زدند و با شعار دولت جنایت میکند، رهبر حمایت میکند. خامنه ای قاتله ولایتش باطله، روشن و صریع حکم به رفتن این جانیان دادند و با فریاد آزادی، آزادی، آزادی ، شعار دادند، موسوی بهانه است، کل رژیم نشانه است. اکنون بعد از شانزده آذر، گامهای بعدی پیشروی ما، متشکل شدن ما در محلات و در کارخانه و در همه جاست. بیرون انداختن نیروهای سرکوبگر از مراکز کار و ناامن کردن محلات برای آنهاست. متشکل شدن در حزب کمونیست کارگری ایران و دوره ده خواست فوری است که حزب اعلام کرده و خواستهای همین امروز همه مردم است. دوره برپایی تجمعات اعتراضی هر روزه در محلات و در مقابل زندان اوین و به مناسبتهای مختلف و فریاد زدن این خواستهاست. باید این گام ها را برداشت.*


بازگشت به صفحه اول